२६ असोज, काठमाडौं
इजरायलको द्वन्द्वग्रस्त क्षेत्रबाट उद्धार गरिएका नेपाली विद्यार्थीहरु शुक्रबार बिहान २ः४० बजे काठमाडौं आइपुगेका छन् । उनीहरुमध्ये धेरैले इजरायल-हमासको द्वन्द्वपछिका चार दिन निकै कष्टपूर्ण रुपमा बितेको बताएका छन् ।
त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा कुरा गर्दै रामपुर क्याम्पस चितवनका विद्यार्थी रिजवान शाहीले आतंकवादी आउँदा नेपाली नेपाली साथीहरुले ‘वीर आर नेपाल, वी आर नेपाली (हामी नेपाली हौं)’ भनिरहे पनि गोली चलाएको बताए ।
प्रस्तुत छ, अनलाइनखबरकर्मी गौरव पोखरेल र दीपेश शाहीले इजरायलबाट फर्किएका विद्यार्थीहरुसँग गरेको कुराकानीको सम्पादित अंश : –
‘पब्जी गेममा जस्तै प्यारासुटबाट आतंकवादी आए’
रिजवान शाही
हाम्रो विश्वविद्यालयबाट ११४ जना इजरायल गएका थियौं । साउथ पार्टमा रहेको मेन्किह्वावमा थियौं । हाम्रोतिर धेरै जटिल परिस्थिति थिएन ।
तर, मेरो एकदम क्लोज साथी राजेशकुमार स्वर्णकार, गणेश नेपालीलगायत १० जनाको मृत्यु भयो । त्यसले एकदमै धेरै मानसिक तनाव दियो ।
बंकरमा भएका साथीहरुसँग फोनमा कुरा भइराख्थ्यो । कतिपय अवस्थामा नेटवर्क हुन्थेन । फोन गरेर दिन वित्थ्यो जहिल्यै पनि ।
जब सुदूरपश्चिम विश्वविद्यालयका साथीहरूको बारेमो नराम्रो खबर सुनियो अनि हामी पनि आत्तियौं । अलिकति सुरक्षित स्थानमा छौं भनिएकाले मन हलुका हुन्थ्यो, तर युद्ध त युद्ध हो । त्यसको आवाजले नै तर्साउने रहेछ
म बसेको क्षेत्र इजरायलमा ‘न्यूक्लियर प्लान्ट’ भएको क्षेत्र थियो । त्यसैले त्यहाँ हत्तपत्त आक्रमण् हुने थिएन । किनभने, त्यहाँ आक्रमण भयो भने इजरायलको ९० प्रशित क्षेत्र ध्वस्त हुन्थ्यो । त्यसैले यो क्षेत्र तुलनात्मक रुपमा सुरक्षित हो ।
तपाईंले पब्जी गेम हेर्नु भएको होला नि, तलबाट आक्रमण गर्ने आइरहेका हुन्छन् । त्यहीँबाट प्यरासुट लिएर आउनेहरु पनि हुन्छन् । इजरायलमा पनि त्यस्तै भयो, प्यारासुटबाट झरेर आक्रमण गरे ।
गेममा देखेको थिएँ, ठ्याक्कै त्यस्तै घटना आँखै अगाडि भयो । सुरुमा आतंकवादीहरु बोर्डर फोडेर छिरेको थियो । त्यसरी छिरेर आउनहरुलाई रोक्न मिलिटरी व्यस्त भएका बेला प्यारासुटबाट आतंकवादीहरु छिरे । उनीहरुले गाउँलाई टार्गेट गरे । फार्महरु पनि लगभग सबै डिस्ट्रोय गरेका छन् ।
मलाई लाग्छ, उनीहरुले मुख्य निशाना बनाएका इजरायलीलाई नै हो । तर, हाम्रा साथीहरु पनि गाउँमा बस्नु भएकाले निशानामा पर्नुभयो । उनीहरुले पटकपटक हात उठाएर ‘वी आर नेपाली, वीर आर नेपाली’ भन्दा पनि उनीहरुले सुनेनन् ।
सरकराले उद्दार गरेर ल्यायो, एकदम राम्रो लागेको छ । तीन चार दिनदेखि लगातार दबाब पनि दिइरहेका थियौं । सुरुमा केही पनि पहल नभएजस्तो महसुस भइरहेको थियो । तर, नेपालका साथीभाइ सबैले धेरै सहयोग गर्नुभयो । त्यसका लागि जिन्दगीभर आभार हुने छौं ।
‘बाँचियो तर, साथी गुमाउँदा जिन्दगीभर ट्रमा हुने भो’
शोभा पासवान
जब आक्रमण हुन्छ, त्यसपछि साइरन बज्छ भन्ने थाहा थियो । त्यो दिन लामो समयसम्म साइरन बजिरह्यो, त्यसपछि एकदमै डर लाग्यो ।
नेपाली साथीहरु कुदेको देखेर बंकरतिर गयौं । त्यो बंकर देखेर सेफ छ भन्ने भयो । केहीवेरमा यो मिसायल एट्याक मात्र होइन, युद्ध हो भन्ने थाहा पायौं । त्यो थाहा पाएपछि हाम्रो बोसले सुरक्षित स्थानतिर सार्नुभयो । काम गर्ने ठाउँभित्रै थियौं । मुख्य रोडभन्दा अर्को ठाउँमा लगेर लुकाइएको थियो ।
सोरासिम नर्सरीमा बंकर थियो । जतिबेला वार सुरु भयो, त्यतिबेला कुनै आइडिया थिएन ।
तीन दिनजति गाह्रो गरी बितायौं । पहिला दिन २४ घन्टा बंकरभित्र मात्र बसेर वितायौं । २४ घन्टापछि केही छिन वासरुम जान मिल्छ भन्नुभयो । तर, बाहिर जाने बित्तिकै लगातार साइरन बजिरहेको थियो । त्यो ५ मिनेटभित्र जान पाएको छैन, भित्रभित्र भनेपछि फेरि भित्र आयौं ।
सानो बंकर थियो । नर्सरीमा काम गर्ने साथीहरु थियौं । अर्को चोटी बाहिर निस्किएको भनेको अर्को २४ घन्टापछि हो ।हामीभित्र बसेर सामाचार सुनिरहेका थियौं । साथीहरु गुमायौं भन्ने थाहा पायौं । त्यसपछि मानसिक रुपमा पनि कमजोर भयौं । हाम्रै क्षेत्रमा भएका साथीहरु मारिए भन्ने भएपछि हामी पनि बाँच्दैनौं होला भन्ने भयो । साथीहरुले ‘वीआर नेपाली वीआर नेपाली’ भनिरहेका थिए, तर उनीहरुले सुनेनन्, सिधै सुट गरिदिए ।
राजेश स्वर्णकारलाई हामीले गुमाएका छौं, गणेश नेपाली भन्ने साथीको घर पनि बझाङ नै हो । इन्टरमेटहरु गुमाउँदा कति पीडा हुन्छ म भन्न सक्दिनँ । त्यो बम आयो, मिसाइल आयो, हामी बच्यौं, सबै ठीक छ । तर हामीले हाम्रो साथी गुमायौं, यो ट्रमा चाहि लाइफटाइम ट्रमा भयो ।
चौथो दिनमा दूतावासकाले सम्पर्क गर्नुभयो । हिजो बल्ल उडान भयो ।
नेपाल ल्याण्ड हुने बित्तिकै हल्ला गरेर ताली बजायौं । सेफ भयौं भनेर तर, दुःख केमा छ भने हामी इजरायलबाट आयौं । सेफ छौं, भन्ने भयो । तर, दुःख यति छ कि साथी गुमायौं । हाम्रो विपिन जोशी भन्ने साथी गायब छ । हजुरहरुले पनि ऊ कहाँ छ, कस्तो अवस्थामा छ भन्ने पत्ता लगाउन सहयोग गरिदिनु होला । आवाज उठाइदिनु होला ।
‘शनिबार उठ्ने वित्तिकै मिसाइलहरु पड्किरहेको देखें’
प्रतिक्षा सुवेदी
शनिबारको दिन बिहान हामी सुतिरहेका थियौं । एक्कासी डडयाङडुडुङ आवाज आयो । उठेर बाहिर आउनेबित्तिकै आकाशमा मिसाइलहरू पड्की रहेको देख्यौं ।
इजरायलमा युद्ध भइरहेको भनेर पहिले नै थाहा थियो । त्यसैले पनि त्यो कुरालाई त्यति धेरै ठूलो रुपमा लिएका थिएनौं । त्यसपछि जब अवस्था सिरियस हुँदै गयो त्यसपछि डर लाग्न थाल्यो ।
हामी बस्ने कृषि फर्म सहरी क्षेत्रले घेरेको थियो । नेटीवर्ड सिटीमा एकदम धेरै आक्रमण भइरहेको थियो र मिसाइलहरू खसाइरहेको थियो । हाम्रो बस्ने ठाउँमै आक्रमण नभए पनि त्यसको आवाजले हामीलाई हिट गरिरहेको हुन्थ्यो ।
हामी गएको एक महिना बढी भएको थियो । आक्रमण सुरु भएपछि हामी बंकरमा छिर्यौं । सुरुमा त सुरक्षित भइन्छ होला भन्ने लागेको थियो ।
तर पछि गएर जब सुदूरपश्चिम विश्वविद्यालयका साथीहरूको बारेमो नराम्रो खबर सुनियो अनि हामी पनि आत्तियौं । अलिकति सुरक्षित स्थानमा छौं भनिएकाले मन हलुका हुन्थ्यो, तर युद्ध त युद्ध हो । त्यसको आवाजले नै तर्साउने रहेछ ।
त्यहाँ आक्रमण भएपछि हामीले घर परिवारलाई जानकारी गरायौं । फेरि मलगायत कृषि विश्वविद्यालयका साथीहरू बसिरहेको फर्मचाहिं सुरक्षा हिसाबले राम्रो ठाउँमा थियो । अरु र्फमलाई रेस्कयू गर्नु परे पनि हामीलाई गर्नु परेन ।
आज फर्मबाट सीधै विमानस्थल आयौँ । साढे १ घण्टामा पुगियो । हाम्रो विश्वविद्यालयका कसैलाई पनि असर भएन ।
‘ढिलै भए पनि उद्धार हुँदा खुशी छु’
रवीन भट्टराई
सुरुमा सरकारले उद्धार गर्न ढिलाइ गरिरहेको जस्तो लागेको थियो । त्यसपछि हामीले उताबाट यता नेपालबाट साथीहरूले पनि दबाब बढायौं ।
तर अन्तिम समयमा आएर सरकारले निकै राम्रो तरिकाले हामीलाई उद्धार गरेको हो । त्यता त सबै घाइते भएजस्तो, सबै क्याजुल्टी भइरहेको हो कि भनेजस्तो थियो । त्यसलाई मध्यनजर गरेर अहिले हामीलाई स्वदेश फिर्ता गरेको छ ।
जतिसुकै सुरक्षित स्थान भनेपनि युद्ध चलुन्जेल खतरा नै हुन्छ । त्यही भएर यत्रो विद्यार्थीलाई उद्धार गर्नु सरकारको प्रशंसा गर्नुपर्छ ।
हामीसँग थाइल्याण्ड, जाम्बिया र इण्डियाका विद्यार्थीहरू थिए । उनीहरूलाई आक्रमण भएकै दिन रेस्क्यु मिसन आएर लिन सुरु गरिसकेको थियो । हाम्रोचाहिं दुई तीन दिनसम्म नआएको भएर अप्ठेरो लागेको थियो ।
इजरायलको दूतावास, एनआरएनलगायतले सबैले सहयोग गर्नुभएको थियो ।
कृषि फर्मका मान्छेहरू पनि हामीलाई सान्तवना दिइरहनु हुन्थ्यो । प्रत्येक्ष भेट्न आउन सक्ने अवस्था पनि थिएन । हामीलाई त्यही शान्त्वना पनि बढी भयो । त्यहाँको सुरक्षाकर्मीले पनि असाध्यै राम्रो व्यवहार गरेको थियो ।
