आज राति मैले
एउटा भयानक सपना देखेँ
म मरेको सपना ।

म भुइँमा लास भएर लडेको थिएँ

मलाई घेरेर बसेका थिए

मेरा छिमेकीहरु थिए

मेरी श्रीमती रोइरहेकी थिइन्

मेरा छोराछोरीहरु पनि रोइरहेका थिए

असङ्ख्य मान्छेहरु थिए

घरभरि

आँगनभरि ।

एउटा भन्दै थ्यो–

‘वहाँ नै हो मलाई चिनाउने

नत्र म उहिल्यै हराइसक्थेँ’

उसको कुरा सुनेर मलाई खुब हाँसो उठ्यो

किनकि मेरो नाम चलेको देखेर

ऊ मलाई सबभन्दा बढी रिस गर्थ्यो

अर्को भन्दैथ्यो–

‘उहाँ नै हो मलाई

अधिकार, कर्तव्य, दायित्व

र अनुशासन सिकाउने

नत्र म उहिल्यै पत्रु भएर गइसक्थेँ’

उसको कुरा सुनेर मलाई अचम्म लाग्यो

मलाई सबभन्दा बढी दुःख दिने उही थियो

ऊ मेरो लाखौं रूपैयाँ खाएर बेपत्ता भएको थियो

म सुनिरहेको थिएँ

धेरैले मेरो यसरी नै तारिफ गरिरहेका थिए

मेरो गुणगान गाइरहेका थिए ।

एउटी महिला रूँदै भनिरहेकी थिइन्–

‘वहाँ त मेरो साक्षात् भगवान् हो

म रछ्यानमा फ्याँकिएको बेला

उहाँ नै हो मलाई उठाएर ल्याउने’

तर, उनी थिइन् मेरो कुरा काट्दै हिँड्ने

अर्की भन्दै थिइन्–

‘उहाँ त मेरो पथप्रदर्शक हो

मैले बाटो बिराउँदा

उहाँ नै हो मलाई बाटो देखाउने’

तर, उनी थिइन् मेरो बदनाम गर्दै हिँड्ने

म देखिरहेको थिएँ,

धेरैले मलाई एउटा महान् मान्छे मर्‍यो भनेर

श्रद्धाञ्जली दिइरहेका थिए

मलाई फूल चढाइरहेका थिए ।

मरेपछि मात्रै थाहा भयो मलाई

मान्छेहरुलाई चिन्न त आफू मर्नुपर्ने रहेछ ।